De geschiedenis van geitenkaas

De eerste kazen dateren van rond 7000 v. Chr., toen jagers overstapten op veeteelt. Geiten waren daarbij een van de eerste gedomesticeerde dieren.

In die tijd werd geitenmelk vervoerd in zakken (gemaakt van de maag van bepaalde dieren). In deze huiden stolde de melk gedeeltelijk, waardoor een nieuwe smaak ontstond. Nomaden waren al snel overtuigd en daar mogen we hen dankbaar voor zijn!

Veel later, in de middeleeuwen, ontdekte de mens dat stremsel (een enzym dat van nature in de maag voorkomt) het stremmen van melk versnelt. Een gelukkige ontdekking!

Deze transformatie van melk werd een goed bewaard geheim. In het oude Egypte kenden alleen priesters de formule om geitenkaas te maken. Een van deze kazen werd zelfs gevonden in het graf van een Egyptische hoogwaardigheidsbekleder, 3.000 jaar oud!

Ook de Romeinen hielden van geitenkaas. In de 1e eeuw v.Chr. aten zij die rauw of bereid met olijfolie en witte wijn. Sommige smaken doorstaan de tand des tijds!

De Romeinen vonden ook de pers uit, waarmee het uitlekken werd verbeterd — een techniek die zich tot in Groot-Brittannië verspreidde. Waar kaas in het Romeinse Rijk een luxeproduct was, werd het later toegankelijker en een basis voor zowel zoete als hartige gerechten. In 77 v.Chr. was de productie al zo goed ontwikkeld dat er minstens dertien variëteiten bestonden!

In de middeleeuwen was geitenkaas zo populair dat pelgrims het gebruikten als betaalmiddel op weg naar Santiago de Compostela.

Hoewel kaas een stempel op de geschiedenis heeft gedrukt, geldt ook het omgekeerde! Zo vertelt men dat Valençay oorspronkelijk de vorm had van een puntige piramide. In de 19e eeuw werd de top echter afgesneden voordat hij aan Napoleon werd geserveerd, om geen herinnering op te roepen aan de mislukte Egyptische expeditie